یک ساعت پیش از جشن عروسی فامیل دوربر گشتم. قبلش خیال رفتن نداشتم اما بعد دیدم کار خوبی کردم که رفتم. سالن بزرگ و خنک بود و مهمان ها زیرهم نچپیده بودند. عروس و داماد دیر وارد سالن شدند اما خوش آمدند. هردوشان  مذهبی، اما با حال بودند. عروس چند بار پشت سر هم با آهنگ های عالی و خوب انتخاب شده قدیمی، منظورم آهنگ های اواخر دهه شصت یا اوایل هفتاد معین و امثالهم (هنوز که هنوزه دود از کنده بلند میشه ) رقصید و خوب هم رقصید. پیدا بود که یک دوره تمرین رقص تک نفره و دو نفره در کلاس هایی را دیده اند که به همین خاطرمشغول یه فعالیت هستند. مدت ها بود جشن عروسی رفتن فقط برام وظیفه ی گاها شاقی شده بود، این دفعه اما نه. خوشحال بودم به این خاطر که هم عروس زیبا را یک دل سیر تماشا کردم و هم رقص عالی اش را. نا خود آگاه این بار به متن آهنگ ها (لیریک) دقت می کردم و می دیدم چقدر متناسب با حس و حالی است که دونفر با آن دارند زندگی شان را شروع می کنند. یک جور احترام به مراسم. یک جور حرمت به همه آنهایی که در این شادمانی حضور داشتند. متوجه شدم این همه توجه افراطی من به آهنگ و ترانه ی بار ها و بار ها شنیده شده، می تواند ناشی از دل پُری باشد که از شنیدن مثلا ترانه هایی دارم که هیچ ذوق و هنری در آن نیست، و فقط یک یا دو تِم را مدام تکرار می کنند، آهنگ هایی که این روز ها از در و دیوار شهرمی ریزد. متن آهنگ هم که اغلب هیچ نیست مگر شیون و ضجه هورمون ها. تا آنجایی که آدم دلش هوس یک سطل آب می کند تا دم دستش باشد وخالی اش کند روی سر خواننده و دیگر عوامل با این امید که کمی از گُر گرفتگی بیرون بیایند.
با همه این نکات مثبت مثل اکثر سالن ها صدای بسیار بلند موسیقی آزار دهنده برای من و امثال منی بود که هوس گپ زدن با بغل دستی به سرمان می زد و صدا به صدا نمی رسید. اگرچه حق می دهم به رقصنده ها که هر اندازه صدا بلند تر باشد رقصیدن برایشان لذت بخش تراست. سالن ها را که نمی شود عوض کرد حالا حالاها، اما می شود سیستم صوتی را به گونه ای طراحی کرد که دیگران خارج از گود اینهمه عذاب نکشند…..